کتاب ساده بودم تو نبودی باران بود اثر سید علی صالحی نشر بدرقه جاویدان

آیا تنها در تاریکی شب است
که ما
از خواندن حتی یک ترانه ساده هم می ترسیم؟
من که از سکوت فهمیده مردمان سوالی نکرده ام!
چرا همیشه وقت سلام و دیده بوسی ما تنگ است؟
چرا همیش دل درخت و خانه و
گریه های ما تنگ است؟
پس تبسم آسمان بی کبوتر با کیست؟
تکلیف ترانه های مخفی ما با کیست؟
تولد یک شکوفه ناشی در شام اول آذر،
یا لااقل علاقه به همین آدمی
به هر چه که مایل به زندگی ست…
چه می دانم!
ما ابرهای آسوده بسیاری دیده ایم
که عزادار اندوه تشنگان آمده اند،
از سیب سوخته و انار خشکیده خبر داده اند،
رفته اند، باران بادآورده را نیز
بی خواب و خاطره با خود برده اند…
چه باید کرد!
حالا مجبوریم به خاطر یک پیاله آب
هی آهسته از طعم ترس و از ترانه تشنگی سخن بگوییم…