کتاب آئلیتا اثر آلکسی تولستوی ترجمه ژاله پیامی نشر علمی فرهنگی

مهندس لس که از سفر مریخ بازگشته و دل به آئلیتا دختر مریخی داده است، پهنه آسمان را می نگرد و می گوید: در آنجا هم، در ماورای زمین، در پس مرگ، نمی توان از خویشتن رهایی یافت. چرا از این زهر که عشق نام دارد چشیدم؟
زیستن بدون برخاستن… مگر نه آنکه جرم های زنده و بدون احساس همچون بلورهای یخ در فضا می چرخند؟ نه، باید افتاد و شکفت، به عطش عشق بیدار گشت، آب شد، خود را فراموش کرد تا از ماندن به صورت دانه ای تنها رهایی یافت.
این بیداری ناپایدار برای جدایی، مرگ و ادامه پرواز در ابدیت است، بسان همان بلور های یخ.