کتاب لنگرگاهی در شن روان (شش مواجهه با سوگ و مرگ) اثر جمعی از نویسندگان ترجمه الهام شوشتری زاده نشر اطراف

تجربۀ سوگ، با همۀ فردی بودنش، از تجربه‌های مشترک انسانی است. همۀ آدم‌ها اندوه فقدان را به شکلی تجربه می‌کنند و این تجربه‌ها، هر قدر هم متفاوت، غریبه و نامتجانس نیستند. دربارۀ سوگ، بسیار گفته‌اند و بسیار نوشته‌اند و در دوره‌ای که قیدوبندهای پاندمی امکان مناسک و مراسم جمعی سوگواری را از ما گرفته‌اند، شاید بشود میان این گفته‌ها و نوشته‌ها راهی برای تسلا و معنابخشی به تجربه‌های فردی از سوگ و فقدان یافت. کتاب لنگرگاهی در شن روان حاصل چنین تلاشی است؛ الهام شوشتری زاده در این کتاب شش روایت از شش نویسنده گردآوری کرده که فصل مشترک همۀ آن‌ها فقدان و سوگواری است. این شش نفر در زمانه‌های متفاوت زیسته‌اند و از دل فرهنگ‌ها و تجربیات متفاوتی برآمده‌اند ولی اندوه مضمونی است که آن‌ها را به هم پیوند می‌دهد و به هم شبیه می‌کند.

کتاب لنگرگاهی در شن روان تصویری از مواجهۀ شش شخصیت برجسته‌ و نام‌آشنای دنیای ادبیات با سوگ پیش چشم‌مان می‌گذارد؛ تجربه‌هایی که در قالب جستار، خاطره‌پردازی و نامه‌نگاری روایت شده‌اند. چیماماندا انگزی آدیچی، رالف والدو امرسون، جویس کرول اوتس، جون دیدیون، راینر ماریا ریلکه و الکساندر همن نویسندگان این ناداستان‌ها هستند که نلاش کرده‌اند عمیق‌ترین و انسانی‌ترین احساسات‌شان را در قالب کلمات بیان کنند.

«یادداشت‌های سوگ»، جستاری از چیماماندا انگزی آدیچی است که از تجربۀ سوگ پدرش در عصر پاندمی می‌گوید. یادداشت‌های داغ‌دیده‌ای که محدودیت‌های کرونایی امکان تجربۀ عزاداری جمعی را از او گرفته‌اند و حالا در این انزوایی ناخواسته، سوگ را به شیوه‌ای متفاوت از سر می‌گذراند. جستار بعدی کتاب لنگرگاهی در شن روان، «درنگ تاریک» نام دارد که گزیده‌ای از نامه‌های راینر ماریا ریلکه است. ریلکه در این نامه‌ها را برای تسلیت به دوستان و نزدیکانش نوشته و در آن‌ها از تجربۀ سوگ و مواجهه با مرگ سخن گفته است.